Niemcy - Saksonia

Saksonia to kraj związkowy we wschodnich Niemczech, który ma niezwykle bogatą i różnorodną historię. Obszar ten odgrywał kluczową rolę w historii Niemiec od czasów średniowiecza, będąc jednym z najważniejszych księstw Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Plemię Sasów stanowiło znaczącą potęgę już we wczesnym średniowieczu, chociaż ich pierwotny obszar osadniczy znajdował się prawdopodobnie na terenie dzisiejszej Dolnej Saksonii i Westfalii. W X wieku dynastia Ottonów (z dynastii Sasów) wstąpiła na tron niemiecki, kładąc podwaliny Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W tamtym czasie termin „Saksonia” odnosił się do szerszego, północnego regionu. Terytorium dzisiejszej Saksonii, czyli Markgrafschaft, zaczęło się kształtować w X wieku, głównie na skutek podporządkowania plemion słowiańskich (Serbołużyckich) i ekspansji na wschód. Marchia Miśnia stała się zalążkiem późniejszej Saksonii. W 1089 roku dynastia Wettinów nabyła marchię miśnieńską i od tamtej pory władała tym terytorium przez ponad 800 lat, znacząco kształtując jego losy. W XV wieku w wyniku podziału lipskiego (1485) dynastia Wettinów podzieliła się na dwie gałęzie – linię ernestyńską i albertyńską. Linia albertyńska uzyskała tytuł elektora Saksonii w 1547 r., a od tamtej pory dzisiejsza Saksonia była znana jako elektorat Saksonii, jednego z najbardziej wpływowych państw Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Reformacja odegrała kluczową rolę w Saksonii. Marcin Luter rozpoczął swoją działalność w Wittenberdze (wówczas części Saksonii), a elektorzy sascy byli głównymi zwolennikami reformacji. W XVII-XVIII wieku. W XVII wieku Saksonia, a zwłaszcza Drezno, stały się jednym z centrów kultury i sztuki barokowej w Europie. Za panowania Augusta Mocnego, elektora Saksonii i króla Polski (1694–1733), Drezno stało się prawdziwą szkatułą pełną klejnotów, pełną wspaniałych budynków, dzieł sztuki i bogatego życia muzycznego. Z tego okresu pochodzi również słynna porcelana miśnieńska. Jednakże w XVIII wieku wojna siedmioletnia (1756–1763) spowodowała poważne szkody w Saksonii, a region utracił swoje dawne wpływy polityczne i gospodarcze. W czasie wojen napoleońskich Saksonia była sojusznikiem Napoleona, co doprowadziło do poważnych strat terytorialnych na kongresie wiedeńskim (1815): znaczna część terytorium przypadła Prusom. Pozostała część istniała nadal jako Królestwo Saksonii, a w 1871 r. stała się częścią Cesarstwa Niemieckiego. W XIX wieku Saksonia ulegała uprzemysłowieniu, rozwinął się zwłaszcza przemysł włókienniczy i produkcja maszyn. W czasach Republiki Weimarskiej i III Rzeszy prowincja pozostawała ważnym ośrodkiem produkcji przemysłowej. Po II wojnie światowej Saksonia stała się częścią Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD). W tym okresie gospodarka charakteryzowała się industrializacją i kolektywizacją, a prowincja bardzo ucierpiała z powodu represji reżimu komunistycznego. Po zjednoczeniu Niemiec (1990) Saksonia stała się krajem związkowym Republiki Federalnej Niemiec i od tego czasu przeżyła znaczny rozwój gospodarczy i kulturalny, choć nadal zmaga się z problemami typowymi dla prowincji wschodnich (np. emigracja, bezrobocie). Dziś Saksonia ma dynamiczną gospodarkę, bogate życie kulturalne i dziedzictwo historyczne, które przyciągają turystów i inwestorów.

Mennictwo Saksonii stanowi niezwykle bogaty i znaczący rozdział w historii niemieckiego pieniądza, która trwała przez wiele stuleci. Dzięki dużym złożom srebra w tym regionie Saksonia szybko stała się ośrodkiem bicia monet. Początki saksońskiego bicia monet sięgają średniowiecza. Odkrycie złóż srebra wokół Miśni, zwłaszcza w XII wieku, spowodowało ogromny rozkwit. Kopalnie we Freibergu szybko stały się najważniejszym źródłem srebra w Europie. Pozwoliło to Saksonii na bicie dużej liczby własnych monet, co w znacznym stopniu przyczyniło się do wzrostu gospodarczych i politycznych wpływów regionu. Przez stulecia w Saksonii działało wiele mennic. Najważniejsze były mennice w Lipsku, Dreźnie i Freibergu. Rodzaje bitych tu monet były niezwykle różnorodne: Fenigi: Na początku najpowszechniejsze były fenigi o małej wartości. Grosze: W późnym średniowieczu, od XIV wieku, na pierwszy plan wysunęły się grosze o większej wartości („Groschen” po niemiecku). Najsłynniejszą z nich jest „Meissner Groschen”, która była jedną z najważniejszych walut handlowych tamtych czasów. Tallér (Tallér): Bicie dużych srebrnych monet, talarów, które w XVI wieku rozpowszechniło się na terenach niemieckich, rozkwitło również w Saksonii. Saskie talary często charakteryzowały się wysoką zawartością srebra i cieszyły się popularnością w handlu międzynarodowym. Szczególnie wyróżniają się „Klappmützentaler” i „Breittaler”. Złote monety: Choć dominującą formą było srebro, bito również złote monety, na przykład dukaty. XVII i XVIII wiek były okresem rozkwitu saskiego bicia monet, zwłaszcza pod rządami silnych władców, takich jak August Mocny. W tym czasie monety saskie służyły za wzór dla innych terytoriów niemieckich. Warto wspomnieć o Regulaminie Monetarnym Cesarstwa (Reichsmünzordnungen), który miał na celu ujednolicenie systemu monetarnego poszczególnych księstw, choć w praktyce często okazywało się to trudne. Saksonia starała się dostosować do tych norm, często jednak utrzymywała własne standardy wagi i próby. W XIX wieku, wraz z powstaniem Cesarstwa Niemieckiego (1871) i wprowadzeniem marki, monety saksońskie zostały stopniowo wchłonięte przez ujednolicony niemiecki system monetarny.