- Seleucia ad Calycadnum

Cylicja była południowo-wschodnią prowincją Cesarstwa Rzymskiego w Azji Mniejszej, nad Morzem Śródziemnym, ze strategicznymi portami i szlakami handlowymi. Prowincja obejmowała kilka miast o hellenistycznym rodowodzie, takich jak Seleucja i Kalykadnum, gdzie bito rzymskie monety prowincjonalne z greckimi inskrypcjami. Monety te często przedstawiały lokalnych bogów i symbole, łącząc greckie i rzymskie tradycje artystyczne.

Mennictwo prowincji Cylicja otwiera fascynujące okno na życie gospodarcze, polityczne i kulturalne starożytnego świata. Ten południowo-wschodni region Anatolii – otoczony górami Taurus i Morzem Śródziemnym – ma szczególnie bogatą tradycję numizmatyczną, trwającą kilka stuleci. Cylicja składała się z dwóch części: górzystej Cilicia Tracheia i nizinnej Cilicia Pedias. Obszar ten znalazł się pod panowaniem Imperium Perskiego Achemenidów, następnie Aleksandra Wielkiego, Seleucydów, a w końcu Cesarstwa Rzymskiego. Miasta – takie jak Tars, Soloi, Mallos – były ważnymi ośrodkami handlowymi i religijnymi, gdzie prowadzono własne bicie monet. Okres perski (V–IV wiek p.n.e.): lokalni władcy i satrapowie (np. Syennesis) wybijali monety, często z greckimi i aramejskimi inskrypcjami. Okres hellenistyczny: za panowania Seleucydów miasta kontynuowały autonomiczne bicie monet, z hellenistyczną ikonografią. Okres rzymski (od I wieku p.n.e.): miasta biły monety w stylu rzymskim, często z greckimi i aramejskimi inskrypcjami, z portretami cesarskimi i lokalnymi bogami. Motywy pojawiające się na monetach odzwierciedlały kult religijny, lojalność polityczną i lokalną tożsamość. Typowe wizerunki: Zeus, Artemida, lokalni bogowie, a także statki, lwy i orły. Monety były nie tylko narzędziem ekonomicznym, ale także propagandą: miasta i władcy wyrażali swoją władzę, religię i wartości kulturowe.