Austria - Dolna Austria

Największa prowincja Austrii ma bogatą i różnorodną historię, sięgającą czasów prehistorycznych do współczesności. Wenus z Willendorfu, figurka z epoki kamiennej sprzed około 26 000 lat, została odkryta w Dolnej Austrii i jest jednym z najsłynniejszych znalezisk archeologicznych w tym kraju. W kilku jaskiniach regionu, takich jak Jaskinia Gudenus, znaleziono narzędzia neandertalskie i starożytne przedmioty grobowe. W regionie tym rozkwitała kultura halsztacka, a później celtycka kultura lateńska. Wydobycie soli i handel nią odgrywały ważną rolę w gospodarce. Rzymianie zbudowali w Dolnej Austrii miasto Carnuntum, stolicę prowincji Górna Panonia. Dziś jest to park archeologiczny i muzeum. W X wieku powstała Marchia Wschodnia, która później stała się znana jako „Ostarrichi” – od czego pochodzi nazwa „Österreich”. Pod rządami dynastii Babenbergów Dolna Austria stała się centrum politycznym i kulturalnym. Regiony Melk i Wachau odegrały szczególnie ważną rolę. Od 1278 roku władzę przejęli Habsburgowie, którzy rządzili przez ponad 600 lat. Wiedeń, położony tuż obok Dolnej Austrii, stał się centrum cesarstwa. W tym okresie w regionie powstało wiele zamków, klasztorów i kościołów, takich jak zamek Schönbühel nad brzegiem Dunaju. Podczas oblężeń tureckich Dolna Austria miała strategiczne znaczenie, zwłaszcza dla obrony Wiednia. W XX wieku region ten uczestniczył w formowaniu się Republiki Austriackiej, a po II wojnie światowej został odbudowany i zmodernizowany. Prowincja szczyci się bogatą tradycją sztuki ludowej, winiarstwem i zabytkami architektury. Region Wachau jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i słynie z barokowych budowli i winnic.

Dolna Austria (Niederösterreich) nie posiada własnej mennicy, ale region ten odegrał ważną rolę w rozwoju austriackiego bicia monet, zwłaszcza w średniowieczu i epoce Habsburgów. W średniowieczu bicie monet było przywilejem królewskim, a mennice działały w kilku miastach austriackich, takich jak Wiedeń, który należał do Dolnej Austrii do 1986 roku. W epoce Habsburgów Dolna Austria pełniła rolę centrum gospodarczego, a bicie monet było kontrolowane centralnie, głównie w Wiedniu i okolicach. W XIX wieku Austriacki Bank Narodowy i Bank Austro-Węgier kontrolowały emisję pieniądza, w tym produkcję monet i banknotów. Bicie monet ręcznie: Najwcześniejsza metoda, w której wizerunek monety był wybijany na metalowej płytce za pomocą młotka. Bicie monet za pomocą prasy śrubowej: XVII–XVIII wiek. Technika, która rozpowszechniła się w XIX wieku, umożliwiając większą precyzję i wydajność. Frezarka pantografowa: W XIX wieku zrewolucjonizowała produkcję stempli menniczych, umożliwiając masową produkcję monet. Obecnie w Austrii za bicie monet, w tym monet euro i monet okolicznościowych, odpowiada Münze Österreich AG (Mennica Wiedeńska). Dolna Austria pozostaje ważnym graczem gospodarczym, zwłaszcza w dziedzinie budowy maszyn i turystyki, ale bicie monet nie odbywa się bezpośrednio w tym regionie.