Wiktoria jego życie

Królowa Wiktoria (angielski: Queen Victoria of the United Kingdom, pełne imię Alexandrina Victoria, więc Alexandrina Victoria; Londyn, 24 maja 1819 - Londyn, 22 stycznia 1901) Królowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii 20 czerwca 1837- od cesarzowej Indii od 1 maja 1876 aż do jej śmierci Wiktoria do księcia Edwarda z Kentu i Strathearn, III. Była jedynym dzieckiem czwartego syna brytyjskiego króla Jerzego. Zarówno król, jak i książę Kentu zmarli w 1820 roku, więc Wiktoria wychowywała się pod ścisłym nadzorem swojej urodzonej w Niemczech matki, księżniczki Wiktorii z Saxe-Coburg-Saalfeld. Wstąpił na tron w wieku 18 lat, po swoim wuju IV. Vilmos zmarł bezpotomnie. Wielka Brytania była już wówczas monarchią konstytucyjną, w której władca miał jedynie władzę symboliczną. Wiktoria miała jednak ogromne wpływy, gdyż potrafiła wywierać presję na politykę rządu i miała wpływ na powoływanie ministrów, za życia stała się symbolem narodowym i postrzegana jako ucieleśnienie rygorystycznych zasad moralnych. W 1840 roku poślubiła swojego kuzyna, księcia Alberta z Saxe-Coburg-Gotha. Z dziewięciorga dzieci i 34 wnuków 26 wżeniło się w rodziny rządzące i szlacheckie z różnych krajów kontynentu. Dzięki temu królowa Wiktoria zyskała przydomek „Babci Europy”. Po śmierci księcia Alberta w 1861 roku Wiktoria popadła w głęboką depresję i unikała wzroku opinii publicznej. Przez wiele miesięcy nie pojawiała się publicznie i od tego czasu do końca życia nosiła żałobne stroje. Zachowała pamięć o mężu aż do jego śmierci i zrobiła wiele, aby Albert został godnie utrwalony w angielskiej pamięci. W wyniku jego uwięzienia republikanizm chwilowo się umocnił, lecz ponownie zyskał popularność w drugiej połowie jego panowania.Dzięki panowaniu trwającemu 63 lata i 7 miesięcy, prawnuk II. Był drugim najdłużej panującym brytyjsko-angielskim księciem koronnym po Elżbiecie i zalicza się do najdłużej panujących monarchów wszechczasów. Jego imieniem nazwano angielski wiek XIX, epokę wiktoriańską, którą angielscy historycy uważają za okres rozkwitu Wielkiej Brytanii. Był to wiek przemian przemysłowych, kulturowych, politycznych, naukowych i militarnych w Wielkiej Brytanii, naznaczony dalszą ekspansją Imperium Brytyjskiego. W tym procesie powierzchnia imperium potroiła się i osiągnęła 25 900 000 km², a pod jego władzą znajdowało się łącznie 410 milionów ludzi. Podczas rewolucji przemysłowej jego kraj stał się wiodącą potęgą przemysłową na świecie. Był ostatnim władcą rodu Hanoweru. Jego syn i następca VII. Eduárd, założyciel domu Szász-Coburg-Gothai, zmarł na udar mózgu 22 stycznia 1901 roku w wieku 81 lat. Jego syn, przyszły VII. Król brytyjski Edward i jego najstarszy wnuk II. Cesarz Niemiec Wilhelm stał przy jego łóżku. Kiedy złożono go do grobu, zaczął padać śnieg.

Za panowania królowej Wiktorii (1837-1901) brytyjski system monetarny przeszedł znaczące zmiany. Rozpoczęło się masowe bicie złotych i srebrnych monet, wprowadzono jednolity system złota i srebra.W epoce wiktoriańskiej na monetach pojawiała się twarz i herb królowej. Jej wizerunek zmieniał się na przestrzeni lat wraz z wydłużaniem się jej panowania. Na początku jej panowania grosz, czyli moneta groszowa, był nadal srebrny, ale później zmieniono go na nikiel i monetę wybielono. Za panowania Wiktorii popularne były złote suwereny. Wybijano je ze złota i używano w handlu. W epoce wiktoriańskiej w Wielkiej Brytanii istniało kilka mennic, takich jak Mennica Królewska, gdzie produkowano złote i srebrne monety. Za jej panowania Imperium Brytyjskie rozprzestrzeniło się na rozległe obszary, w wielu miejscach powstawały mennice, w których można było także bić lokalne monety z wizerunkiem królowej. Monety królowej Wiktorii przyniosły wiele zmian w brytyjskim systemie monetarnym, a używane przez nią złote i srebrne monety stały się ikonami w ówczesnym świecie finansowym.